مانند قهرمان بدوید

پیروزی بر خشم

آیا اشکالی ندارد زمانی عصبانی شوید؟ اغلب اوقات من مسیحیانی را می یابم که با موضوع خشم، سردرگم هستند. در دفاع از طغیان و ظهور این خشم، آنها می گویند ” کتاب مقدس نیز از عصبانی شدن، صحبت می کند اما این گناه (اشتباه) نیست.” اما این نوع از خشم و غضب در بسیاری از مردم امروزی، مانند عصبانیت در کتاب مقدس که می گوید، “ما اجازه نمی دهیم که خورشید خشم ما غروب کند” نمی باشد.

پس چه زمان خشم خوب است و چه زمانی بد؟ در ابتدا نیاز هست ، ما بفهمیم که دیدگاه کتاب مقدس راجع به خشم چیست. سه کلمه یونانی در عهد جدید وجود دارد که اغلب به عنوان فعل خشمگین شدن، استفاده می شود. اولین معنا توموس ( thumos) است، حسی که آشفتگی دارد و منجر به طغیان می شود. معنای بعدی پارورگیزموس (parorgismos) است، که یک احساس با تفکر است و یا “خشم نیکوکار” یک انزجار از بی عدالتی می باشد. آخرین کلمه آگاناکتِسیس aganaktesis است، که اشاره می کند به درد فیزیکی یا آزردگی.

اولین کلمه، طوموس thumos، کلمه ای است که وقتی من دارم از پیروزی بر خشم صحبت میکنم، با آن سرو کار دارم. این کلمه ای است که در غلاطیان ۵ : ۲۰ وقتی اعمال نفسانی را توصیف می کند، در مورد آن صحبت کرده است. ترجمه انگلیسی کینگ جیمز این نسخه را به عنوان خشم، ترجمه کرده است. مهم نیست که چه ترجمه ای قابل بحث نباشد: طوموی Thumoi   (کارهای طبیعت نفسانی) در غلاطیان ۵ :‌۲۰ یک عمل جسمی (طبیعت نفسانی) است،  و خداوند از آن راضی نیست. ما باید بر این احساسات غلبه کنیم. هیچ بهانه ای برای یک مسیحی وقتی دچار طغیان بر طوموی Thumoi (کارهای طبیعت نفسانی) اش می شود، وجود ندارد. ما نمی توانیم، عصبانیتمان را با اصطلاحات روحانی و خودنمایی آنها به عنوان یک چیز مقدس، بپوشانیم. این محصول یک زندگی است که در قدرت جسم و نه در قدرت روح، زندگی می کند. این از جانب خداوند ناپسند است.

بیایید این فوران خشم را آنچه هست بگوییم. وقتی شوهری بر سر همسرش در نام خداوند، فریاد می زند، این گناه است. وقتی شوهر یا همسری کودکی را مورد ضرب و شتم قرار می دهد، و خشمش فوران می کند، این گناه است. مسیحیانی که در خداوند دچار طغیان خشم می شوند، کارشان کاملا غیر قابل توجیه است. ما باید اعمال جسمانیمان را تشخیص دهیم و با آنها مقابله کنیم.

چگونه بر خشم غلبه کنیم؟ اگر ما نگاهی از نزدیک به علت بسیاری از خشمهایمان داشته باشیم، معمولا دلیل آن را صدمه عمیق پیدا می کنیم. ما عصبانی می شویم، به این دلیل که احساس میکنیم با ما بدرفتاری شده یا به این دلیل که ما یک معامله ناجوری را دریافت کرده ایم. یا شاید کسی درد و آسیبی را بر ما تحمیل کرده است. بنابراین ما احساسات حل نشده ای از تلخی ها را نگه می داریم که در نهایت راه خودشان را در زندگی مان برای طغیان خشم، هموار می سازند. ما کارهایی را می کنیم و چیزهایی را می گوییم که با پاسخ دادن معمولی، هماهنگ نیست.

یک داستان در کتاب مقدس است که کمک بزرگی به من در غلبه بر احساساتم که در قلبم، پناه گرفته بودند، کرده بود. یوسف مورد رفتار ناحق توسط برادرانش قرار گرفت. اگر کسی یک دلیل برای عصبانی شدن داشت، آن هم یوسف است. حال زمانی که او برادرانش را بعدا در زندگی می بیند، او در پاسخ به آنها می گوید:” شما برای من نقشه بد کشیدید ولی خدا، آن را خیّریت گردانید” یوسف این حقیقت بزرگ را درک کرد : خداوند نقشه ای بسیار خاص برای زندگی اش، داشته است. اگرچه او می توانست آنچه را که اتفاق افتاده به آسانی به عنوان یک معامله ناجور تلقی کند اما یوسف به چیزی فراتر از شرایط خودش نگاه کرد. او دستان حمایت گر خداوند را دیده است. بنابراین او از این ماجرا تلخ نشد. در آنجا هیچ طغیان کارهای طبیعت نفسانی ، طوموی(thumoi) وجود نداشت. در عوض، یک حس باورنکردنی از آرامش، محبت و آشتی، قلب او را پر کرد. یوسف می دانست که خداوند، خدای مقتدری بود. او با توکل و اعتماد خواست خداوند در زندگی اش، حکومت کند. 

من معتقد هستم که ما می توانیم براین طغیانهای وحشتناک از خشم که زندگی ما را به طاعون تبدیل کرده اند، غلبه کنیم. ما باید همچنین، به خداوند به عنوان پروردگار مستقل و مقتدر توکل کنیم. ما نیاز هست که بر شرایطمان و قدرت مطلق او تمرکز داشته باشیم. ما نیاز هست تا نظارت او را ببینیم. این دیدگاه تنها با صرف زمان با او در کلامش و در دعا کردن، امکان پذیر است. خودداری ثمره روح القدس است. همانطور که من زمانی را صرف  در پری حضور او می کنم، در صلح و آرامش هستم. وقتی شرایط طوفانی زندگی من را در بر میگیرند، لازم نیست با خشمم طغیان کنم. من می توانم در اطمینان شیرین و آرامش که همه چیز در کنترل خداوند است، آسوده خاطر باشم. آن به من پیروزی بر خشم را میدهد.