مانند قهرمان بدوید

داوود: وقتی خدا می گوید نه

اگر یک چیز وجود داشته باشد که در زندگی ام احساس کمبود ندارم، آن رویاها هستند. طبیعتا، من یک رویابین هستم. من یک رویابین بودم قبل از اینکه یک مسیحی شوم، از وقتی که در آن روز عظیم مسیح به زندگی من وارد شد، من به رویا دیدن ادامه داده ام. قبل از اینکه مسیحی شوم، رویای دستاوردهای عظیم و باشکوهی در سر داشتم. بعد از اینکه خداوند زندگی ام را مورد لطف قرار داد، من شروع کردم به دیدن رویای شکوه، پادشاهی و قدرت او.

اما همه رویاهای من از جانب خداوند نبوده اند. در واقع، بسیاری از آنها هرگز در اراده خداوند نبوده است. یکی از بزرگترین چالشهایی که بعنوان یک رهبر با آن روبرو هستم این است که تشخیس دهم کدام رویاها از او هستند و کدام بطور ساده از ایده خود من است.  اما اغلب بزرگترین چالش، اشتیاق برای شنیدن “نه” خداوند است وقتی که حس شدیدی درباره رویا و بوقوع پیوستن آن دارم.

داوود چنین چالشی را تجربه کرد. آرزوی بزرگ او برگرداندن صندوق عهد به اورشلیم، مرکز زندگی یهودیان، بود. او به حقیقت پیوستن آن رویا را دید. اما اغلب اوقات، تحقق یک رویا تنها به یک رویای بزرگتر منجر می شود. بعد از اینکه داوود در قصرش مستقر شد، او به ناتان نبی گفت: «ببین، من در این کاخ زیبای ساخته شده از سرو، زندگی می‌کنم در حالی که صندوق خداوند هنوز در خیمه قرار دارد.” (دوم سموئیل ۷ :‌۲) ناتان اول به او گفت، کاری را انجام بده که در قلبت است. سپس خداوند با ناتان صحبت کرد و به او گفت به اطلاع داوود برساند که او کسی نیست که برای خداوند، معبد بسازد.

برای داوود می بایست سخت و کوبنده بوده باشد. اما داوود مردی طالب دل خدا بود. او اراده خدا را بیش از راه خودش می خواست. باید جالب باشد، وقتی داوود کلام ناتان را شنید، او در پیشگاه خدا زانو زد و با خداوند به مدت طولانی صحبت کرد. او از خداوند ابراز قدرانی و ستایش کرد. ما جمع بندی آنچه داوود گفت را  در دوم سموئیل۷ : ۲۸ میابیم. “ اکنون ای خداوند متعال، تو خدا هستی و کلام تو حقیقت است و این نیکویی را به بنده خود وعده داده‌ای” این پاسخ داوود بهترین بینش از شخصیت و رهبری اش به ما می دهد. او یک اعتماد عمیق در کلام و شخصیت خداوند داشت. او می دانست که خدا می توانست در هر شرایطی مورد اطمینان باشد حتی وقتی او می گوید : نه- این یعنی در هر موردی، او خوب است.

امتناع ورزیدن خداوند شامل چند عنصر مهم می باشد.

نخست، هرچند طبق اراده اش نمی خواست داوود یک معبد بسازد، اما انگیزه داوود و توانایی رویای ساخت آن چیز منفی به حساب نمی آمد. این عمل بسیار نیکو و مقدس بود. بعد از اینکه پسر داوود، سلیمان، معبد را ساخت، او نشان داد که خداوند با رویای داوود خوشنود شده است. “ امّا خداوند به پدرم داوود فرمود: بسیار نیکوست که تو در دل داشتی که خانه‌ای برای من بسازی“(دوم تواریخ ۶ : ۸) خداوند از افکار و ذهن ما آگاه است.  ما تنها یک بخش از آن را می بینیم یا درک می کنیم. هیچ کس آن را بهتر از خداوند نمی داند، و او از انگیزه داوود خشنود شده بود.

اغلب در این زندگی، ما تنها بخشی از کارها را می بینیم. ما تنها زمانی قادر هستیم که به طور کامل از اراده خداوند اگاه باشیم که به بهشت برویم. بنابراین، وقتی درک کلی از اراده خداوند نداریم، نباید دلسرد شویم. بخشی از رویای داوود درست بود. معبد ساخته خواهد شد. اما نقشه خداوند این بود که پسر داوود ، سلیمان این معبد را بسازد. خداوند به داوود گفت:” لیکن تو خانه را بنا نخواهی نمود بلکه پسر تو که از صُلب تو بیرون آید، او خانه را برای اسم من بنا خواهد کرد“(اول پادشاهان۸ : ۱۹).

داوود مردی نبود که معبد را بسازد. ایده و نظر او درست بود، اما شخص و زمان اشتباه بود. خداوند داوود را سرزنش نکرد، زیرا او اراده کامل خداوند را نمی توانست ببیند. او با داوود به عنوان یک پدر دوست داشتنی صحبت کرد. و داوود خداوند را به اندازه کافی میشناخت که به او اعتماد کند.  به وقتش معبد ساخته شده بود و خداوند مورد ستایش قرار گرفت. یک نه، گامی برای کامل کردن اراده خداوند شد. در زمانی که خداوند مقرر کرده بود، اراده عالی خدا انجام میشد. داوود تنها می بایست منتظر خداوند میبود. طرق او واقعا والاتر از طرق ما است.