مانند قهرمان بدوید

داوود و اتهامات نادرست

من جوان بودم و بسیار تاثیر پذیر –  به همین دلیل خیلی زود به هم ریختم. من در یک جلسه دعا با گروهی از آقایان که تا حد زیادی برای آنها احترام قائل بودم، شرکت داشتم که در آن لحظه یک کشیش صراحتا به من گفت: “من ایمان دارم در جمع ما گناه وجود دارد و سامی، تو کسی هستی که آن گناه را مرتکب شدی”، قلبم فرو ریخت. من این مرد را دوست داشتم و برایش احترام قائل بودم. او یکی از بهترین آموزگاران کتاب مقدسی بود که تا کنون شنیده بودم. ذهنم درگیر شد. من چه کار کردم؟

او شروع کرد به متهم کردن من به اینکه، در جلسه قبلی روز یکشنبه کلیسا، من شهادتی اغراق آمیز داشتم. من فقط از شهادتم در مورد به اشتراک گذاشتن انجیل با فستیوال ۱۰۰،۰۰۰ نفری از جوانان کمونیستی، جوانان بی خدای کمونیستی دو آتشه، صحبت کرده بودم. خداوند در آن جلسه حرکت کرده بود و این توانایی را به ما داد تا حدود ۲۰۰ نفر از این جوانان را به طرف مسیح هدایت کنیم. و من این شهادت را با اعضای کلیسای آن کشیش در میان گذاشتم. اما حالا گیج شده بودم. آیا من اغراق آمیز حرف زده بودم؟ چرا او باید این چیز را بگوید؟ سردرگم شدم و شروع کردم به گریه کردن. از او و هرکس که در آنجا حضور داشت، خواستم مرا ببخشند.

من جلسه دعا را برای سفر به یک سخنرانی دیگر ترک کردم. وقتی سوار هواپیما شدم بر این موضوع تمرکز کردم، با خودم فکر می کردم” من باید بایت چه کاری و چه چیزی اعتراف می کردم؟ تا آنجا که به یاد دارم، من هیچ چیز اغراق آمیزی نداشتم. وقتی به خانه برگشتم، من یک نسخه از شهادتم را که یکی از همکارانم در سفر به من داده بود، داشتم و آن را با دفتر یادداشتم تطبیق دادم. متوجه شدم که من اصلا اغراق نکردم. حدود شش ماه بعد، فهمیدم که این معلم بزرگ کتاب مقدس با منشی اش رابطه نامشروع داشته است. تنها پس از آن بود که فهمیدم چه اتفاقی باید افتاده باشد. شیطان مدعی برادران است. از آن زمان، سیاستی برای خودم ترتیب دادم که وقتی کاری را اشتباه انجام می دهم، خیلی فوری به آن اعتراف کنم، و همچنین هرگز هیچ اتهام نادرستی را نپذیرم.

داوود نیز در موقعیت مشابه قرار گرفت. بعد از اینکه فلسطینیها را شکست داد، مردم شروع کردند به محبت کردن و احترام گذاشتن به داوود حتی بیشتر از شائول.آنها آواز می خواندند”«شائول هزاران نفر را و داوود ده‌ها هزار نفر را کشته است.»(۱ سموئیل ۱۸:‌۷). و کتاب مقدس می گوید:”شائول از شنیدن این سرود، سخت خشمگین شد و با خود گفت: «آنها به داوود ده‌ها هزار نفر را و به من فقط هزاران نفر را نسبت می‌دهند. قدم بعدی این است که او را پادشاه سازند (اول سموئیل ۱۸ : ۸). شائول نقشه ای تدبیر کرد تا داوود را به قتل برساند. او غرق در خلاص شدن از دست داوود شد.

درسهای زیادی را می توانیم از آنچه که بین شائول و داوود اتفاق افتاد، دریافت کنیم. اول، حسادت کشنده است. شائول بسیار به مشهور بودن، پیروزی، و صاف و ساده بودن داوود حسادت می کرد. این حسادت او را به طرف افکار احمقانه برد. او سعی کرد داوود را به دام اندازد. سپس تلاش کرد مردی که انتخاب شده توسط خدا بود را به قتل برساند. اما همه اینها عملی نشدند. حسادت هرگز پیروز نمی شود. داوود توسط خداوند محافظت می شد. پادشاه آینده در طرف برنده قرار داشت.

من دریافتم که بسیاری از مسیحیان وقتی کسی صدمه می بیند با او گریه می کنند، اما وقتی کسی به خاطر پیروزی شادی می کند، رفتار مناسبی ندارند. اما خداوند می خواهد ما هر دو را داشته باشیم. شائول برای پیروزی داوود شکرگزاری نکرد، و این منجر به تباهی او شد. وقتی یک برادر و یا خواهر مسیحی پیروزی را تجربه می کنند، ما نیاز داریم که یاد بگیریم تا با آنها شادی کنیم. این فقط برای آنها خوب نیست بلکه برای خود ما نیز خوب است. در نهایت، برای ملکوت خدا نیز نیکوست. در ملکوت خدا هیچ جایی برای حسادت وجود ندارد.

دوم، من پاسخ اولیه داوود را صحیح یافتم. او هیچ دشمنی با شائول نداشت. هیچ تلاشی برای انتقام گرفتن نکرد. او از خودش محافظت می کرد اما دنبال شائول نمی رفت. او یاد گرفت که اجازه دهد تا خداوند محافظ او باشد. هر کاری که شائول برعلیه داوود انجام می داد توسط خداوند خنثی شد. شائول حتی سعی کرد مردانش را برای دستگیری داوود بفرستد اما به جای کشتن داوود، آنها نهایتا نبوت کردند.

اگر ما اطمینان داریم که در اراده خداوند هستیم، می توانیم اعتماد زیاد داشته باشیم که خدا از ما محافظت میکند.  این تجربه من است؛ که حسادت ممکن است موقتا باعث بوجود آمدن مشکل شود اما در پایان این حقیقت است که همیشه پیروز است. برای داوود به همین صورت بود. حسادت شائول پیروز نشد. و مرد خدا از آزمون سربلند بیرون آمد. پس دفعه بعد اگر کسی شما را به دروغ متهم کرد، فقط این را به یاد داشته باشید،: شما در تیم برنده هستید. خداوند و زمان هر دو در کنار شما قرار دارند.