مانند قهرمان بدوید

بجا گذاشتن یک میراث

“من شهادت تو را تا ابد به ارث برده ام، زیرا آنها شادی دل من هستند.”[مزمور ۱۱۹ : ۱۱۱]

دعا برای شما میراث ابدی را فراهم می کند. این نه تنها باعث می شود که میراث دائمی را بجا گذاری، بلکه دعا میراثی میشود که بجا خواهید گذاشت. وقتی در مورد دعا کردن مادر بزرگم آموختم، متوجه اثری که بر من داشت شدم، نوه پسری که او هرگز ملاقت نکرد.  با این حال، من همچنین متوجه شدم دعا کردن او ارثیه ای که برایم گذاشت. میراث او تا سه نسل بعدی پسرش، نوه و نوه بزرگش را لمس کرد. دعا باعث شد تا الیزابت باس تیپیت، میراث طولانی را که تصورش را هم نمی کرد، بجا بگذارد. او میراث پدر پدربزرگش و مادر مادربزرگش را به ارث برد و سپس آن را برای نسل های آینده ای که هرگز نخواهد دید، گذاشت.

من فکر نمی کنم جان و دلانی باس، پدربزرگ و مادربزرگ الیزا باس تییپ، توانایی درک کردن عظمت تصمیمی که آنها وقتی به کشیش جوزف ویلیس پیوستند، (کسی که نهال اولین کلیسای پروتستانی غرب رودخانه میسیسیپی را کاشت. ) برایشان گرفته بودند را درک کرده باشند. آنها نمی توانستند سومین نوه بزرگ خود را که پیشقدم در تلاش برای بشارت در برخی از سخت ترین مکانهای روی زمین هستند را بشناسند. شک دارم که آنها درک کرده بودند که  میراثشان باعث خواهد شد تا من در خدمت جهانی  وارد شوم ، جایی که هزاران نفر به مسیح ایمان آوردند.

هریک از ما تاریخی داریم، یک داستان که مشیت الهی را با تصمیمات شخصی  روزانه ما،  وصل میکند. این تاریخ یک میراث شخصی را برای فرزندان ما و نوادگان ما به جای می گذارد. میراث خانوادگی ما تاریخ کشور ما می شود.

آنچه از دیروز، عمل کردن امروز بر آن، میراث فردا میشود.  خوب یا بد، ما میراثی برای فرزندان و نوادگانمان به جای می گذاریم. این واقعیت میراث ما قابل تغییر نیست. نوع میراثی که بجا میگذاریم، هنوز تعیین نشده است.

هر ایمانداری  باید مشتاق بجا گذاشتن یک میراث ابدی برای نسل های آینده باشد. ما باید یاد بگیریم که نگرش زندگی ما با چشمانی باشد که بیش از انباشتن چیزها را ببیند. ما باید با ابدیت در چشمانمان، در بهشت به عنوان خانه مان و نسل های آینده در قلبهای مان زندگی کنیم.

ما با پذیرفتن گذشته مان و تصمیم گیری عاقلانه امروزی و متکی به خدا برای آینده از طریق دعا کردن میراث ابدی به جای میگذاریم.

میراث آنچیزی است که اجدادمان برای ما گذاشتند و ارثیه چیزی است که ما از طرف آنها دریافت کرده ایم. ارثیه یک دست لباسی است که وقتی به دنیا آمده بودیم، خداوند به ما داد. او هرگز دو دست لباس شبیه به هم نمیسازد. شخصیت های ما حاصل ارثیه ما است. شخصیت نه مثبت است و نه منفی. آنچه ما با این شخصیت انجام میدهیم واقعا به حساب میاید. چگونه از آن استفاده میکنم واقعا مهم است.  هر چند که، وقتی ما می آموزیم که خودمان را برای دلیلی که خداوند خلقمان کرده، بپذیریم، پس ما در جاده ای قرار می گیریم که او از قبل برای ما خواسته و تا ما تبدیل شویم و طبق اراده او عمل کنیم.

بزرگترین دستاوردهای ما در زندگی یاد گیری ما از قبول دریافت لباسهایی است که خداوند به ما می دهد تا در آنها کار کنیم و زندگی کنیم. ارثیه تان را که مانند خط شروع مسابقه ای برای دویدن از طرف خدا برای شماست را قبول کنید. شما نقاط ضعف و قدرت دارید. وقتی یاد می گیرید که این نقاط ضعف و قدرت را شناسایی کنید، پس توانایی این را پیدا می کنید تا با موفقیتی بزرگ ادامه دهید. بعد از آن می توانید یک میراثی که فرزندان و نوادگانتان را تحت تاثیر قرار دهد، از خود به جای بگذارید. با تمرکزتان بر جلال خداوند برای نسل های آینده بدوید.