مانند قهرمان بدوید

موسی: والدین ایمان

اغلب یک انسان با خدا به دلیل اینکه او پدر و مادر با ایمانی دارد، پیشرفت زیاد می کند. یک چنین موردی برای موسی نیز اتفاق افتاده بود، کسی که از او به عنوان یکی از مردان پر اهمیت بزرگ در تمام دوران یاد می شود. با اینحال، او هرگز بدون دعاها و ایمان والدین با خدا نمی توانست آنکس بشود. کتاب مقدس می گوید: “وقتی موسی متولد شد و والدینش دیدند که او کودک زیبایی بود آنها از روی ایمان او را مدت سه ماه در منزل پنهان کردند و از نافرمانی از دستور پادشاه نترسیدند‌.” (عبرانیان ۱۱ : ۲۳).

منظره غم انگیز و وحشتناکی بود. در طی زمان بارداری مادر موسی، فرعون دستور مرگ تمامی نوزادان پسر عبرانی را صادر کرد. در سراسر مصر، فریاد و شیون پدران و مادران عبری، تا آسمان رسید. کودکان با بی رحمی قتل عام شده بودند. اما پدر و مادر موسی، نترسیدند. در عوض آنها بچه را برای سه ماه پنهان کردند، سپس او را در سبدی که از نی درست شده بود، قیراندود کردند، گذاشتند. بچه را درون رود نیل پر از تمساح قرار دادند. خودتان باقی آن را می دانید. و موسی به عنوان بزرگترین رهبر یهود در کل تاریخ، تبدیل شد. او تبدیل به مرد خدایی شد که فرزندان اسرائیل را از اسارت آزاد کرد. با اینحال با همه توجهات خداوند برای استفاده از موسی، ایمان خانواده اش نادیده گرفته شده است.

موسی تا حد زیادی، به دلیل ایمان خانواده اش، عظمت و سرافرازی را به دست آورد. آنها “به خدا ایمان داشتند” ایمان آنها اولین گام موسی به سمت سرنوشت بود. چند ویژگی ایستادگی ایمان در والدین موسی، وجود دارد.

اول؛ آنها نقشه خداوند را برای زندگی اش دیدند. آنها نگاه کردن به موقعیت شان را رد کردند. در عوض کتاب مقدس می گوید، آنها ” دیدند که او بچه عادی نبود.” چیز خاصی در مورد او وجود داشت، و آنها این را می دانستند. آنها اجازه ندادند دنیای اطرافشان باعث نابودی او شود. در عوض، آنها در ایمانشان و نقشه خداوند برای زندگی پسرشان، ایستادند. آنها ایمان آورده بودند.

ما نباید با آنچه میبینم قدم برداریم. به عنوان پیروان مسیح باید درک کنیم که ما با ایمان قدم برمی داریم و زندگی می کنیم. ایمان به ما اجازه دیدن چیزهایی را می دهد که دیگران آنها را نمی توانند، ببینند. ما نقشه خداوند را برای فرزندانمان می بینیم، و می توانیم برای آنها در دعا بمانیم، مانند ایستادگی در ایمان خانواده موسی. ایمان این توانایی را به ما می دهد تا چیزی فراتر از موقعیتها، به آنچه در قلب خداوند برای فرزندانمان در نظر گرفته است، بنگریم.

اما همچنین خانواده موسی  وحشت از ترسهای موقعیت ناگوراشان را نپذیرفتند. کتاب مقدس می گوید، “آنها از فرمان پادشاه نترسیدند” ما در نسلی زندگی می کنیم که کودکانمان با موقعیتهای مختلفی روبر می شوند. اثر منفی رسانه در زندگی آنها باورنکردنی است. مصرف مواد مخدر بسیار رایج شده است. بارداری در نوجوانان سرسام آور شده است. ویروس اچ آی وی/ایدز، در حال کشتن جوانان است، مانند وقتی که سربازان فرعون کودکان عبرانیان را می کشتند. اما خانواده های مسیحی نباید بترسند. اما می توانیم به آسمان نگاه کنیم و نقشه خداوند را برای فرزندانمان ببینیم. ما نباید با ترس از شرایط ، بلکه با ایمان به خداوند عظیم، زندگی کنیم.

من و همسرم فرزندانمان را از وقتی در درون رحم مادر بودند، به خداوند اختصاص دادیم. آنها مسیح را در سالهای اولیه زندگی شان، شناختند. هر دو وارد نوعی دوره سرکشی جوانی شدند. در آن زمان، من و همسرم برای گناهان فرزندانمان گریستیم. اما ما وفاداری خداوند را دیده بودیم. روح خدا در درون ما عظیم تر از نیروهای دنیوی است که سعی می کند فرزندامان را در درون قالب قرار دهد که باعث نابودی آنها می شود. یک چیزی را یاد گرفتم: پدر و مادرها نباید با ترس زندگی کنند. آنها باید با ایمان و طبق وعده ای که خداوند اراده کرده است، زندگی کنند. او برای فرزندان ما کار می کند همانطور که وعده داده است, عمل خواهد کرد.

در نهایت، پدر و مادر موسی با ایمان عمل کردند. بسیاری از مردم این تصور اشتباه را دارند که ایمان غیر فعال است. ما باید به خداوند اعتماد کنیم و مجبور نیستیم کار دیگری انجام دهیم. من آن را خلاف نظر کتاب مقدس یافتم. وقتی در عبرانیان ۱۱ می خوانیم (تالار عظیم ایمان)، مردان و زنانی را می بینیم که تنها با ایمان زندگی می کردند. در عین حال با ایمان عمل کردند. هیچ درگیری بین ایمان و عمل آنها وجود نداشت. در واقع کتاب مقدس می گوید” ایمانی که با عمل همراه نباشد مرده است‌.” (یعقوب ۲ : ۱۷).

پدر و مادر موسی دست روی دست نگذاشتند و به خداوند نگفتند:” خدا یا، ما به تو ایمان داریم، فرزند ما را نجات بده” نه! آنها سبد کوچکی ساختند و آن را با قیر پوشاندند. آنها بچه را در سبد رها کردند تا خدا مراقب او باشد. آنها قسمت خود را انجام دادند و خداوند قسمت خودش را. سهم خداوند کار معجزه آسا بود. و قسمت آنها کار بسیار سختی بود. آنها ریسکی را پذیرفتند و برای فرزندشان به خداوند توکل کردند. خداوند کودک را گرفت و او را عضو خانواده سلطنتی کرد . آنها او را در رودخانه رها کردند. خداوند او را در قصر فرعون قرار داد. آنها گریه کردند و خداوند پاسخ داد.

ایمان دارم وقتی به بهشت وارد می شویم، شگفتی های زیادی وجود خواهد داشت. من معتقد هستم که یکی از این شگفتی ها دیدن مردان و زنان بزرگ پرورش یافته با خدا توسط دعاهای پدر و مادرهایشان خواهد بود. ساخت مرد یا زن الهی اغلب با اشکهای یک مادر در مکان خصوصی دعای او، آغاز می شود. بسیاری از مردان خدایی امروز با دعای زنان مقدس خدا در دیروز بوجود آمده اند.