مانند قهرمان بدوید

نگاه به پدرمان

وقتی دِیو را در یکی از صبحهای روز شنبه در زمین بازی کلیسای ایلینوی دیدم اشکهام سرازیر شد. او تنها چند ماه بود که راه می رفت، و من غرق در معجزه زندگی او شده بودم. خوشحالی قلب مرا فراگرفته بود و به برکت خداوند که به من و همسرم داده بود فکر میکردم.

این نه تنها یک لحظه هیبت الهام بخش بلکه یک تسلیم واقعی بود. پدر ومادر یکی از ترسناکترین مسئولیتهایی را دارند که هر کس می تواند داشته باشد. بعنوان مثال وقتی دِیو به طرف آغوش من دوید ، جان من با عشق این پسر کوچک پر شد. با این حال، من به عنوان یک پدر در بی کفایتی ام غرق شده بودم.

وقتی من یک بچه کوچک بودم، پدرم قهرمان من بود. او مربی تیم بیسبال ما بود، او به من بسکتبال آموخت و مرا در خیلی از حوزه های زندگی تشویق می کرد. مادرم و خواهر و برادرم برای یک تعطیلات آخر هفته به خارج شهر رفته بودند، و من با پدرم در خانه ماندم. او در طول شب بسیار بیمار شد. من بچه ای ده ساله بودم برای همین ترسیده بودم و برای برخورد با این حادثه بسیار سردرگم بودم.

پدر مدت کوتاهی بعد از آن در بیمارستان بستری شد و چند مرتبه در حال مرگ بود.  او بیشتر از یک سال را در بیمارستان ارتشی در شهر دیگری، دور از ما گذراند. هیچ چیز مثل گذشته نبود. پس از آن، پدر یا در بیمارستان بود یا اکثر اوقات بیمار بود. به دلیل بیماری پدر، اغلب به نظر می رسید که من در خانواده تک سرپرست داشتم. مادرم کار پیدا کرد و برای مهیا کردن نهایت سعی خود را کرد. من بسیار دلتنگ حضور پدرم و راهنمایی هایش بودم.

سوالات زیادی در مورد زندگی برایم بوجود آمده بود، و او توانایی راهنمایی و پاسخ در مورد این زمانهای آسیب پذیر، نداشت. پس از آن صاحب پسر خودم شدم، می دانستم وقتش رسیده که رئیس خانواده ام شوم. اما نمی دانستم باید چطور این کار را انجام دهم. نمی دانستم چطور و یا چگونه با مسئولیت نقش جدیدم در زندگی کنار بیایم. وقتی دِیو شروع به بازی می کرد، من گریه می کردم، “پدر، نمی دانم باید چه کار کنم یا چطور پدر خوبی باشم. میخواهم پدری باشم که او نیاز دارد، اما نمی دانم چگونه. آه. پدر“

لحظه ای که گفتم” آه. پدر” قلبم آرام گرفت. و احساس راحتی کردم از حضور روح القدس. پاسخ دعاهایم داده شد. خداوند پدر من است. او برای من یک نمونه است. به نوعی، می دانستم اگر به او نگاه کنم، به من نشان خواهد داد که چطور بتوانم پدری باشم که میخواستم باشم. زیرا او پدر من است، من باید نمونه ای می داشتم تا به من نشان دهد که چگونه می شود پدری بود که میخواستم باشم.

احساس کردم روح او با کلامش در روح من می دمید. “به من نگاه کن، دِیو را دوست داشته باش همانطور که من تو را دوست می دارم. مشاور و راهنمای او باش همانطور که من مشاور تو هستم. او را تادیب کن همانطور که من تو را تادیب کردم. من پدر تو هستم. من برای تو یک نمونه هستم“

هیچ چیز دیدنی و جذاب آن روز در زمین بازی اتفاق نیافتاد.  اما، این یکی از عظیم ترین دقایق رشد من در زندگی ام بود. زمانی بود که یاد گرفتم حقیقت بزرگ وجود دارد که پدر و مادر باید بدانند. یاد گرفتم به خداوند به عنوان پدرم نگاه کنم. من سفری طولانی را برای شبیه او شدن، آغاز نمودم. من همیشه موفق نبوده ام، اما طرح  جامع را دارم. فقط باید به عملی کردن نقشه ام ادامه دهم. زیبایی این حقیقت بزرگ این است که پدر ما، خدای فیض و راستی است. وقتی من شکست می خورم، او مرا بلند می کنم و راه را نشان می دهد. او واقعاً “پدر ما“ است. دعای من این است که من شبیه او شوم.