مانند قهرمان بدوید

یوشع : یادآوری و فراموشی

وقتی اولین بار به مسیح ایمان آوردم، دوستی داشتم که او نیز تازه ایمان آورده بود. با یکدیگر تازگی و هیجان زندگی در مسیح را تجربه کردیم. ما هر دو با هم مردم را به سمت مسیح هدایت می کردیم. ما شاهد خدا وقتی همه نیازهای مادی ما را فراهم می کرد، بودیم. ساعتهای زیادی را صرف دعا اختصاص می دادیم. شادی عظیمی در دیدن پاسخ خداوند به آن دعاها وجود داشت.

اما دوست من تمایل داشت، آنچه را که خدا برایش انجام داده، فراموش کند. یک هفته بعد از اینکه خداوند به طور معجزه آسایی دعاهای ما را پاسخ میداد، دوستم شروع میکرد به شک کردن در خداوند. او گفتگویش را اینگونه شروع میکرد:” خدا کجاست؟ او به من اهمیتی نمی دهد و به دعاهای من جواب نمی دهد”. من می خواستم، به طور مداوم به دوستم یادآور شوم که خداوند عمیقا به فکر او است تا حدی که  او را نجات داده و بخشیده است. خداوند آنچنان عمیقا او را دوست می داشت که به بسیاری از دعاهایش پاسخ داده بود.

چیزی در ماهیت انسانی ما باعث می شود که ما خیلی سریع کارهای عظیم خداوند را فراموش کنیم. شیطان این میل در زندگی ما را به خوبی می شناسد و سریعا می خواهد از آن استفاده کند. بنابراین ما به طور مداوم نیاز هست که آگاهانه تصمیم بگیریم، به عقب برگردیم و کارهای عظیمی که خداوند برای ما انجام داده است را به یاد آوریم.

خداوند این گرایش در بشر را می شناسد. بنابراین او به یوشع گفت: «دوازده نفر، یکی از هر طایفه انتخاب کن . به آنها بگو که هر کدام یک سنگ از همان جای خشک رودخانه که کاهنان ایستاده‌اند، بردارند و در جایی که امشب اردو می‌زنید، بگذارند.» پس یوشع آن دوازده نفر نماینده طایفه‌های اسرائیل را فرا خوانده، به آنها گفت: «به رود اردن، جایی که صندوق پیمان خداوند خدایتان قرار دارد، بروید و هر کدام به نمایندگی از هر طایفه اسرائیل، یک سنگ را بر روی شانه خود بیاورید. آن دوازده سنگ، کارهای بزرگی را که خداوند برای آنها انجام داده است، به یاد می‌آورند. و در آینده چون فرزندان شما بپرسند که این سنگها برای چیست، شما به آنها بگویید که وقتی صندوق پیمان خداوند از رود اردن عبور می‌کرد، جریان آب قطع شد و به همین سبب، این سنگها برای بنی اسرائیل خاطره‌ای جاودانه می باشند‘“ (یوشع ۴ : ۲ – ۷).

یوشع و آن مردان می بایست ایمان قوی می داشتند که به میان رود اردن بروند و سنگها را بیاورند. خداوند رودخانه را متوقف ساخت. اما چقدر جریان آب قطع میماند؟ بهمان اندازه که در ابتدا راه را باز کرده بود، برای بنای یادبود اینکه خدا جریان آب را متوقف کرده بود نیز نیاز به ایمان داشتند، آنها به وسط رودخانه برگشتند، به خداوند توکل کردند که اجازه نخواهد داد آنها غرق شوند.

چنین عمل یادآوری برای خدا اهمیت داشت، بنابراین این باید برای یک ایماندار نیز مهم باشد. این مهم است برای ما که به طور مستمر بر روی کارهای بزرگی که خدا انجام داده است، تامل کنیم. چنین تاملی منشاء ستایش و شکرگزاری خواهد بود- ستایش برای اینکه خدا کیست و شکرگزار برای همه کارهایی که او انجام داده است. آن سنگها به آنها یادآوری می کرد که خداوند رودخانه را متوقف ساخت. هنگامی که آنها با خیال راحت روی زمین ساکن شدند، به چیزی نیاز داشتند تا به آنها یادآوری کند که چطور خداوند به دعاهایشان پاسخ داد.

اما این سنگها تنها یادآور قدرت عظیم خداوند برای بازکردن رود اردن برای آنها نبود، همچنین برای یادآوری به فرزندانشان نیز بود. اگر فراموش کردن آنچه که خداوند برای ما انجام داده است؛ آسان باشد، پس برای فرزندانمان نیز آسانتر خواهد بود. هر نسل باید لمس تازه ای از خداوند داشته باشد. فرزندان ما باید بدانند که خداوند به دعاهای ما پاسخ می دهد. آنها باید بدانند عظمت خدا را توسط ایمان تشخیص خواهیم داد.

وقتی من اولین بار به مسیح ایمان آوردم؛ دوستی قدیمی مسیحی به من گفت: ” شرح حال مسیحیان بزرگ گذشته را بخوان” این بهترین توصیه ای بود که می توانستم به عنوان یک ایماندار جدید، دریافت کنم. من در گامهای اولیه با خداوند بودم. نیاز داشتم که بدانم خداوند که مرا نجات داد و بخشید،  مدت زمان است که مردم را بخشیده و تبدیل کرده است. وفاداری خداوند برای هر نسل عظیم است. من به یادآوری کارهای عظیمی که خداوند انجام داده نیاز داشتم.

جای تو برای یادآوری کجاست؟ آیا وقت کافی برای صرف تامل در کارهای عظیمی که خداوند انجام داده، کرده ای؟ شاید نیاز باشد که امروز شما نیز سنگهای خودتان را از خاطراتتان جمع آوری کنید و زمانی را برای عبادت و شکرگذاری از خداوند سپری کنید. وفاداری او عظیم است.