مانند قهرمان بدوید

داوود: یک هشدار فوری، با احتیاط حرکت کن

در حال حاضر مطالعه ما در مورد “مردان و زنان پیروزمند” با زندگی داوود پیش می رود. کتاب مقدس او را به عنوان مردی مطیع دل خداوند توصیف می کند. او مرد بزرگی بود که ایمان و شور و شوق زیادی برای خداوند داشت. وقتی کسی به داوود فکر می کند، معمولا دو چیز به ذهن او خطور می کند: پسری که یک غول را کشت و پادشاهی که زناکار است و قتل مرتکب شد. این باعث می شود ما به اندازه کافی در زندگی مسیحیمان با احتیاط رفتار کنیم. اما در تاریخ زندگی داوود چیزی بیشتر از آن وجود دارد که باعث شد یاد بگیریم به عنوان رهبرانی که می خواهند در خدا رفتار کنند، مراقب باشیم.

این خیلی مهم است که درک کنیم داوود چگونه به پادشاهی رسید. برای درک آن، باید به کمی زندگی شائول را جستجو کنیم. مردم اسرائیل  یک پادشاه می خواستند. آنها به ساموئیل نبی گفتند: با وجود همه این دلایل باز هم مردم اصرار کردند و گفتند: «ما پادشاه می‌خواهیم،(۱ سموئیل ۸ :‌۱۹).سپس خداوند به شائول گفت: «هر چه مردم می‌خواهند بکن. برو و پادشاهی برای آنها تعیین نما.»(۱ سموئیل ۸ : ۲۱ ) خدا شائول را انتخاب کرد. او مردی بود که از لحاظ جسمی بسیار قوی و در عین حال از لحاظ روحانی بسیار فروتن بود. طبق کتاب مقدس او”قیس پسر جوان و خوش چهره‌ای داشت به نام شائول که در بین تمام اسرائیل جوان خوش اندامی مانند او پیدا نمی‌شد. او یک سر و گردن از دیگران بلندتر بود”(۱ سموئیل ۹ : ۲) با اینحال، شائول وقتی به پادشاهی انتخاب شد فروتنی از خود نشان داد. او گفت:«من از طایفه بنیامین هستم که کوچکترین طایفه‌هاست و خانواده من هم کوچکترین خانواده‌های طایفه بنیامین می‌باشد. چرا این سخنان را به من می‌گویی؟»”(۱ سموئیل ۹ :‌ ۲۱)

تراژدی بزرگ در زندگی شائول، احساس قدرت و اقتداری بود که به ذهنش وارد شد. این احساس باعث تولید نا امنی، حسادت و میزبان دیگر عیبهای شخصیتی شد که نتیجه آن نا فرمانی از خدا و سقوط رهبری اش گردید. خدا در نهایت به شائول گفت: “من از اینکه شائول را به پادشاهی برگزیدم، متأسف هستم؛ زیرا او از من اطاعت نمی‌کند و فرامین مرا بجا نمی‌آورد.» سموئیل بسیار غمگین و متأثر شد و تمام شب به حضور خداوند گریه و زاری کرد.”. نافرمانی شائول منجر به پادشاهی رسیدن داوود شد.

من مردمی را می شناسم که خداوند را دوست داشتند و در ابتدا با فروتنی در او رفتار می کردند. اما بعد از اینکه در موقعیت قدرت قرار می گرفتند، احساس تواضع را از دست دادند و از خداوند سرپیچی کردند. از ته قلبم ایمان دارم، مردمی که از آغازشان را با نیکویی و پایانشان با ضعف انجام می گیرد، در یک نقطه از زندگی شان مردمی هستند که واقعا به خداوند اعتقاد داشته اند. آنها عاشق خدا بودند. آنها او را میطلبیدند و میخواستند  او را خوشنود سازند. اما برای آنها اتفاقی افتاد، مانند اتفاقاتی که برای شائول و حتی داوود افتاد. اقتدار باعث غرورشان شد.

امروزه در خصوص “قدرت خداوند” در کلیسا صحبتهای زیادی وجود دارد. ما اغلب عبارات “او مسح شده توسط خدا” یا “قدرت خدا واقعا بر او است” را زیاد می شنویم. من بدنم می لرزد وقتی می شنوم مردم این چیزها را می گویند، زیرا که اغلب آنها را بدون هیچ درک درستی از ضرورت مطلق برای یک رهبری که کاملا در فروتنی و اطاعت کلام خدا باشد، می گویند.

کلیسا امروز مملو است از مردان و زنانی که با خوبی آغاز کردند و با ضعف به پایان رساندند. خداوند مردمی را که در رهبری قلبشان با فروتنی پر باشد، سرافراز می کند. اما با توجه به کتاب مقدس، غرور همیشه قبل از یک سقوط می آید. این برای شائول، داوود و گروهی دیگر نیز اتفاق افتاد. چرا این نتواند برای من و شما اتفاق بیافتد؟ همانطور که مطالعه زندگی داوود را آغاز می کنیم، من یک هشدار میدهم: با احتیاط حرکت کن.