مانند قهرمان بدوید

داوود و یوناتان: یک رابطه پیمان

لحظاتی بودند که من هرگز آنها را فراموش نخواهم کرد. هزاران نفر دیگر نیز از این طریق تجربه ای مشابه به دست آورده اند. با این حال هر زمان که من کسانی را که از این طریق این لحظه مهم زندگی را تجربه می کنند، مشاهده می کنم، موهای تنم سیخ می شوند. معنای این رویداد این است که جامعه را به طور چسبناک در کنار هم و به هم وصل می کند. هیچ ملتی نمی تواند معنای عمیق این تجربه را فراموش کند و برای مدت طولانی زنده بماند. این یک بنیاد در هر فرهنگ به حساب می آید.

این لحظه بزرگ چیست؟ این زمانی است که زن و مرد تعهد می دهند تا بقیه زندگی شان را ، به یکدیگر عشق بورزند و گرامی بدارند. آنها وارد پیمانی می شوند که در آن به یکدیگر تعهد می دهند فقط مرگ بتواند آنها را از هم جدا سازد. ما این را مراسم ازدواج می نامیم. این یک تعهد عمومی از عمیق ترین روابط انسانی است. وقتی مرد و زن  با یکدیگر”پیمان بندی” کنند. این رابطه آنقدر عمیق است که پولس رسول آن را با رابطه مسیح با کلیسا مقایسه می کند.

اغلب در زمانهای قدیم، مردم یا گروهایی وارد روابط پیمانی میشدند. بعضی وقتها، این عهدها بین دو جناح متخاصم بسته می شد. زمانهای دیگر، بین زندگی دو نفر که به نظر می رسید فقط با یکدیگر متحد هستند، بسته می شد. که این تجربه داوود و یوناتان نیز بود. خدا به نظر می رسید قلبهای آنها را به هم گره زده بود بعد از اینکه داوود غول را به قتل رساند.

کتاب مقدس به وضوح آنچه را که اتفاق افتاده بیان می کند: “در همان روز بعد از گفت و گوی شائول با داوود، یوناتان علاقه زیادی به داوود پیدا کرد، به حدّی که او را به اندازه جان خود، دوست می‌داشت. یوناتان به خاطر علاقه زیادی که به داوود داشت با او پیمان دوستی بست. یوناتان ردای خود و همچنین کمربند، کمان و شمشیر خود را نیز به داوود بخشید.”(۱ سموئیل  ۱۸ : ۱، ۳، ۴)

داوود جوان در یوناتان چیزی بیشتر از یک دوستی یافت. این یکی از عمیق ترین دوستی های توصیف شده در کتاب مقدس است. چند ویژگی از این رابطه پیمانی را می توان برای نمونه به عنوان قوی بودن و یک دوستی سالم امروزی نام برد. اول، آنها در روح با یکدیگر وصل شدند. اغلب خداوند دو قلب را با هم گره نمی زند. اگر شخصی وارد رابطه ای مانند آنها شود، باید خیلی خوش شانس باشد. داوود و یوناتان در “یک روح” به هم وصل شدند. خداوند سالها پیش به من نیز دوستی مانند دوستی آنها داد. او چند دهه قبل در یک تصادف اتومبیل کشته شد؛ اما من هرگز تاثیر او بر زندگی ام را فراموش نخواهم کرد.

در عهد باستان وقتی که عهدی بسته می شد، آنها اغلب یک تکه از لباس و یک قطعه از زره خود را با هم رد و بدل می کردند. در عهد بین داوود و یوناتان نیز این اتفاق افتاد. لباس نشانه اموال مالی آنها بود. یوناتان به داوود گفت: همه اموال من اکنون در دسترس تو است” شمشیر برای آنها نماد تبادل قدرت بود. یوناتان می خواست به او بگوید که به عنوان پسر شائول همه قدرتش در دسترس داوود قرار خواهد داشت.

این رابطه پیمانی بین داوود و یوناتان، واضح ترین تصویر عهد عتیق از یک پیمان بسته شده بین ما با مسیح را نشان می دهد. او به ما گفته است: “همه دارایی من مال شماست؛ همه قدرت من متعلق به شماست” ما به دلیل عهدی که مسیح با ما بسته، ارثی غیر قابل باور دریافت کردیم. شام خداوند یک یادآوری از آن عهد است. هربار که ما در آن رویداد بزرگ نمادین شرکت می کنیم، باید به یاد داشته باشیم این عهدی است که ما با او بسته ایم. ما وارد عمیق ترین رابطه های شناخته شده انسانی شدیم. او به ما ارثی باور نکردنی بخشیده است.

اما یک منظر آخر از عهد بین داوود و یوناتان که بسیار برای ما حائز اهمیت است، وجود دارد. در عهد باستان وقتی دو نفر عهدی را می بستند؛ این عهد تا زمان مرگ به طول می انجامید. یعنی تنها یک راه وجود داشت که آنها از این پیمان بیرون بیایند و آن، مرگ میبود. عیسی با ما پیمانش را بست. او تا زمان مرگ به ما وفادار بود. ما نیز باید تا وقت مرگمان به او وفادار باشیم. هنگامی که ما وارد پیمانی می شویم، هیچ راه بازگشتی وجود ندارد. ما همه ثروت او را در جایگاه آسمانی داریم، اما ما نیز باید مسئولیت پیرو او بودن را تا زمان مرگ بر عهده بگیریم.

پیمان بسته شده بین داوود و یوناتان چیزهای زیادی در مورد مرگ و زندگی به ما می آموزد.